Nostr notes by

Terence McKenna once said, “Culture is not your friend.” And ...

2026-11-01T07:52:23Z

In reply to nevent1q…4x5m
_________________________

Terence McKenna once said, “Culture is not your friend.” And I think that’s exactly what this text is about. About how deeply we’ve come to believe in a world that someone else described to us.

We’ve come to believe in certain definitions of success, in how we should live, love, look, what we should achieve, and how much we are worth. We’ve adopted other people’s beliefs as our own, often without even realizing that life could be different.

And we carry far more of these beliefs within us than we are even aware of.

But for me, the most important part lies even deeper.

Because you can understand that you don’t need to compare yourself to others. You can know that you have the right to live on your own terms, choose your own path, and create the life you truly desire.

But if deep down you still feel that you have to earn love, that you are not enough, that being yourself puts you at risk of rejection, then freedom will remain nothing more than a beautiful idea.

That’s why it’s not enough to question the world we’ve been taught to believe in. We also have to find the courage to face what that world has left inside us.

Our wounds, our fears, our shame, and all the parts of ourselves we learned to hide in order to be loved and accepted.

Because until we recognize where our choices truly come from, we may spend our entire lives calling something freedom when, in reality, it is just another form of conditioning.

And perhaps the greatest prison is not culture itself, but the fact that we have mistaken its voice for our own.

True freedom begins when you stop merely understanding that you are allowed to be yourself and start feeling, deep within, that you no longer have to be anyone else.

Because knowing that you are free and actually feeling that freedom within yourself are two very different things.

And somewhere between those two places lies the most important journey of all the journey back to yourself.

🌱Witaj piękny człowieku🌱 Zapraszam Cię na V Edycję ...

2026-10-31T16:35:30Z

🌱Witaj piękny człowieku🌱

Zapraszam Cię na V Edycję Plemienia Świadków – kręgu integracji doświadczeń psychodelicznych.

To przestrzeń stworzona dla Was, piękni ludzie! Miejsce, w którym możesz być wysłuchany bez oceny.
W bezpiecznym, wspierającym otoczeniu, możesz podzielić się swoimi doświadczeniami psychodelicznymi lub po prostu być i słuchać historii innych (dzielenie się jest dobrowolne).
Jeśli nie masz własnych doświadczeń z psychodelikami, ale temat jest Ci bliski lub po prostu budzi Twoją ciekawość, również jesteś serdecznie zaproszony.

Z mojego wieloletniego doświadczenia wynika, że najważniejsza jest obecność drugiego człowieka, uważna, czuła i prawdziwa.
Obecność, która nie analizuje, nie doradza i nie ocenia, ale po prostu słucha.
To właśnie w takiej atmosferze naturalnie otwierają się drzwi do wewnętrznych odpowiedzi i głębszego zrozumienia.

🌙Liczba miejsc: maksymalnie 15 osób
🌙Kiedy: 5 Grudnia (Sobota), godz. 18:00-21.00
🌙Gdzie: Studio Morze Jogi, ul. Bohaterów Monte Cassino 25 / I piętro, Sopot

🌱pełen opis wydarzenia i link do bliletó później

https://app.evently.pl/events/15706-plemie-swiadkow-krag-integracji-doswiadczen-psychodelicznych

Sylwia
🌱

#PsychodelikiToNienarkotyki

NIE O TO MI CHODZI Chciałabym powiedzieć, że kocham tę ...

2026-10-30T07:28:36Z

NIE O TO MI CHODZI

Chciałabym powiedzieć, że kocham tę ziemię.

Ale kiedy to mówię,brzmi to trochę jak patriotyzm. Jak miłość do jakiegoś miejsca,do czegoś, co można nazwać swoim.

A ja nie o tym.

Chciałabym powiedzieć, że kocham cały kosmos, ale przecież nigdy go nie widziałam.

Za to znam tę ziemię.
Tę, po której chodzę.
Której dotykają moje stopy.
Na której jestem.

A właściwie dopiero zaczynam ją poznawać.

Bo wydarzyło się coś niezwykłego.
Coś, o czym bardzo trudno mi opowiedzieć.

Poczułam, że ona żyje.

I już słyszę, jak banalnie to brzmi.

Przecież wszyscy wiemy, że natura jest żywa.

Kiedyś opowiadałam o tym znajomemu.
O tym, jak niezwykłe stało się dla mnie
odkrycie, że natura żyje.

Spojrzał na mnie zdziwiony.
„Myślałem, że zawsze to wiedziałaś”.

I nie wiedziałam, jak mu odpowiedzieć.
Bo oczywiście, że wiedziałam.
Ale nie o taką wiedzę mi chodzi.

Nie o to, że jadę gdzieś w góry,
staję pośród drzew i zachwycam się pięknem natury.

Nie o to, że widzę,jak niezwykły jest świat.

To wszystko wiedziałam.

Chodzi o to, że ja ją czuję.

I nawet kiedy to mówię,mam wrażenie,
że znowu nie o to mi chodzi.

Bo co to właściwie znaczy, czuć ziemię?

Mogłabym powiedzieć, że jesteśmy w kontakcie.
Że ona do mnie mówi.
Że mogę z nią rozmawiać.

Ale to nie są te słowa.

Nie o taką rozmowę mi chodzi.
Nie o znaki, które trzeba odczytywać.
Nie o wiadomości, które mam otrzymywać.

Nie o tę całą opowieść,którą tak chętnie dziś tworzymy wokół kontaktu z naturą.

Wokół szamanizmu, które stał się produktem.
Wokół duchowości na której się zarabia.

Czasem mam wrażenie, że tak bardzo pragniemy dotknąć czegoś większego od nas,że natychmiast próbujemy
nadać temu jakąś formę.

Tworzymy rytuały.
Sposoby wchodzenia w kontakt.
Sposoby otwierania się na życie.

I nie chodzi o to,że jest w tym coś złego,bo może nawet nie jest.

Ale zastanawia mnie,jak łatwo nawet z tego,co miało nas prowadzić
poza znane nam sposoby rozumienia świata,robimy kolejną rzecz, którą trzeba umieć,której trzeba się nauczyć,
którą trzeba wykonać.

Jakby samo bycie wciąż nie wystarczało.

Jakbyśmy potrzebowali rytuału,
żeby spotkać coś, co przecież jest tutaj
od zawsze.

I może właśnie dlatego tak trudno mi o tym mówić, a zarazem jak nie mówić.

Bo nie chcę tworzyć kolejnej opowieści o połączeniu.

Nie chcę nadawać temu żadnej szczególnej nazwy.

Nie chcę mówić,że ziemia jest moją matką,że przemawia do mnie,
że przekazuje mi jakąś wiedzę.

Bo nie o to mi chodzi.

Nie chcę robić z tego czegoś bardziej niezwykłego,niż jest.

Bo to jest niezwykłe właśnie takie, jakie jest.

Że chodzę po ziemi i nagle czuję ją inaczej.

Że patrzę na drzewo i nie jest już tylko drzewem,na które patrzę.

Że jestem w lesiei nie czuję się kimś,
kto przyszedł odwiedzić naturę,ale jak wchodzę to się witam i mówię, że tęskniłem.

I nawet to nie oddaje tego, co czuję.

Bo kiedy mówię „połączenie”,
brzmi to tak, jakby wcześniej istniały
dwie oddzielne rzeczy, które teraz trzeba ze sobą połączyć.

A może nigdy nie było żadnego oddzielenia.

Może to tylko ja przez całe życie
patrzyłam na świat tak,
jakby był czymś poza mną.

I nagle coś w tym patrzeniu się zmieniło.

I teraz,kiedy chodzę po tej ziemi,czasem ogarnia mnie jakieś niewypowiedziane wzruszenie.

Że ona jest.
Że ja jestem.
Że mogę tego doświadczać.

Że wcale nie muszę
rozumieć całego kosmosu,
żeby poczuć niezwykłość istnienia.

Że wystarczy ta ziemia.
Ta, po której właśnie chodzę.

I może najbardziej porusza mnie to,
że ona wcale się nie zmieniła.

Nie zaczęła nagle żyć.
Nie zaczęła do mnie mówić.
Nie stała się bardziej obecna.

Była taka zawsze.

To ja zaczęłam czuć ją tak blisko.

Tak blisko,że nie umiem już nawet powiedzieć,co właściwie czuję.

I może dlatego wciąż powtarzam:

Nie o to mi chodzi.
Nie o to.

Bo za każdym razem,kiedy próbuję ubrać to w słowa,mam wrażenie,
że znowu zamieniam w opowieść
coś, czego wcale nie trzeba opowiadać.

Coś, co nie potrzebuje
ani rytuału,
ani nazwy,
ani wyjaśnienia.

Coś, co jest tak zwyczajne, że przez całe życie można tego nie zauważyć.

I tak niezwykłe, że kiedy już się to poczuje,trudno pojąć,jak można było wcześniej tego nie czuć.

Chciałabym powiedzieć,że kocham tę ziemię.

Ale to wciąż nie są właściwe słowa.

Więc może po prostu powiem:

Czuję ją.

Ja naprawdę czuję i jestem za to bardzo wdzięczna, że czuje.

DZIĘKUJĘ

#PdychodelikiToNieNarkotyki

MOGĘ UFAĆ I JEDNOCZEŚNIE SIĘ BAĆ. Czym właściwie jest ...

2026-10-25T10:18:06Z

MOGĘ UFAĆ I JEDNOCZEŚNIE SIĘ BAĆ.

Czym właściwie jest wsparcie? Czym jest prawdziwa obecność przy drugim człowieku?

Pisząc te słowa, zdaję sobie sprawę, że sama nie zawsze potrafiłam dać innym takie wsparcie, jakiego potrzebowali. Czasami za szybko chciałam pomóc, znaleźć rozwiązanie, powiedzieć coś mądrego, podnieść kogoś na duchu, zamiast po prostu wysłuchać.

Coraz głębiej rozumiem, że wsparcie nie zawsze polega na tym, co powiemy. Czasami największym wsparciem jest właśnie to, czego nie próbujemy zmienić w drugim człowieku.

Bo my często nie potrzebujemy rady, potrzebujemy przestrzeni, w której możemy być prawdziwi, bez konieczności poprawiania swoich emocji, tłumaczenia ich czy udowadniania, że jesteśmy silniejsi, niż w danym momencie się czujemy.

Jakiś czas temu byłam na kawie z koleżanką w pewnym momencie, opowiadając o czymś dla mnie trudnym, rozpłakałam się. Usłyszałam wtedy, że powinnam być silna i pełna wiary.

Wiem, że za tymi słowami stała bardzo dobra intencja, ale we mnie wydarzyło się coś zupełnie innego.

Poczułam wstyd.

Poczułam ten dobrze znany, dziecięcy skurcz w brzuchu, który pojawia się wtedy, kiedy moje emocje nie zostają przyjęte. Jakby jakaś część mnie usłyszała: „Nie powinnaś teraz taka być. To, co czujesz, nie jest właściwe”.

I niemal automatycznie przestałam płakać, zmieniłam temat, wróciłam do tej wersji siebie, która potrafi sobie poradzić.

Ale czy naprawdę poczułam się lepiej?

Nie.

Po prostu przestałam pokazywać to, co we mnie żywe.

I właśnie dlatego o tym piszę.

Bo mam wrażenie, że bardzo często mylimy siłę z nieodczuwaniem słabości, a zaufanie z nieobecnością lęku.

Jakby człowiek, który naprawdę ufa życiu, nie miał prawa się bać. Jakby wiara, świadomość czy wewnętrzna dojrzałość miały nas doprowadzić do miejsca, w którym już nic nas nie porusza, nic nie boli, nic nie zachwieje naszym poczuciem bezpieczeństwa.

A ja czuję, że to nie tak.

Zaufanie nie jest stanem, w którym lęk przestaje istnieć, zaufanie jest przestrzenią, w której lęk również może się pojawić, a ja nie muszę z tego powodu tracić kontaktu ze sobą.

Kiedy mówię, że się boję, nie oznacza to, że żyję w permanentnym strachu.

Nie oznacza to, że przestałam ufać życiu, sobie czy temu, co się wydarza.

Oznacza to tylko tyle, że w tej konkretnej chwili jest we mnie lęk.

I naprawdę nie potrzebuję wtedy usłyszeć, że nie powinnam się bać bo co właściwie dzieje się z człowiekiem, kiedy słyszy, że nie powinien czuć tego, co właśnie czuje?

Czy jego lęk znika?

Czy może uczy się jedynie, że pewnych części siebie lepiej nie pokazywać?

Zaczyna kontrolować łzy, dobierać słowa, chować drżenie głosu. Z czasem może nawet sam przed sobą udawać, że wszystko jest w porządku.
I w ten sposób coś, co miało być wsparciem, nieświadomie staje się kolejnym doświadczeniem emocjonalnego osamotnienia.

Myślę, że może czasami tak bardzo chcemy, żeby drugi człowiek przestał się bać, ponieważ sami nie potrafimy spokojnie być przy jego lęku.

Może jego bezradność dotyka naszej bezradności.
Jego łzy budzą w nas dyskomfort, więc próbujemy jak najszybciej coś naprawić.

Mówimy: „Bądź silna”, „Zaufaj”, „Nie martw się”, „Wszystko będzie dobrze”.

A może wcale nie chodzi o to, żeby natychmiast zrobiło się dobrze?

Przypomniała mi się scena z filmu, którą kiedyś zobaczyłam.
Kobieta leży na podłodze i płacze, jest w ogromnym bólu, całym swoim ciałem przeżywa to, co się w niej wydarza.
Z tarasu obserwują ją dwaj mężczyźni, jeden z nich jest jej mężem, drugi Indianinem. Mąż, widząc jej cierpienie, chce natychmiast do niej pobiec, ale drugi mężczyzna go zatrzymuje.

Mówi coś, co bardzo zapadło mi w pamięć:„Pozwól jej na to. Ona tego potrzebuje. To jest jej moment”.

I jest w tej scenie coś niezwykle ważnego,
bo kiedy widzimy drugiego człowieka w bólu, często naszym pierwszym odruchem jest chęć natychmiastowego wyciągnięcia go z tego doświadczenia.

Chcemy, żeby przestał płakać, żeby się uspokoił, żeby poczuł ulgę a czasami to, czego najbardziej potrzebuje, to właśnie pozwolenie sobie na przeżycie tego, co w nim jest.

Bez pośpiechu.
Bez zawstydzania.
Bez przekonywania, że powinien już być gdzie indziej ze swoimi emocjami.

Bo nie każdy płacz jest prośbą o ratunek. Czasami jest potrzebą wypłakania tego, co zbyt długo nie miało przestrzeni, żeby zostać poczute.
I nie chodzi o to, żeby zostawić człowieka samego z cierpieniem, chodzi o to, żeby nie odbierać mu prawa do jego przeżywania.

Można być blisko i nie ingerować.
Można trzymać kogoś za rękę i nie próbować zatrzymać jego łez.
Można wspierać, nie przyspieszając czyjegoś procesu.

Myślę, że to ogromna sztuka.

Być przy drugim człowieku, nie próbując uczynić jego emocji wygodniejszymi dla siebie.

Moje zaufanie do życia jest znacznie głębsze niż kiedyś, ale nie dlatego, że przestałam się bać.

Wręcz przeciwnie.

Jest mocniejsze, ponieważ nie traktuję własnego lęku jak wroga. Dla mnie on też jest częścią tej drogi, a nie czymś, co świadczy o tym, że zawiodłam, że za mało ufam.Kiedy przychodzi, nie próbuję natychmiast go odsunąć, nie przykrywam go pozytywnym myśleniem, nie przekonuję siebie na siłę, że przecież powinnam wiedzieć lepiej, rozumieć więcej, ufać mocniej.

Patrzę mu w oczy.

Zapraszam go do swojego świata i pytam:
Dlaczego przyszedłeś?
Co próbujesz mi pokazać?
Czego tak naprawdę się boję?

Wypowiadam na głos to, czego się boję.

Czasami dopiero wtedy słyszę, co tak naprawdę we mnie żyje i nie muszę od razu znać odpowiedzi.

I nie muszę sprawiać, żeby natychmiast odszedł, bo zrozumiałam coś bardzo ważnego.To nie sam lęk najbardziej oddala mnie od zaufania, czasami robi to dopiero moja walka z tym, że w ogóle się pojawił.Kiedy zaczynam się bać własnego lęku, tworzy się we mnie dodatkowe napięcie. Już nie tylko boję się tego, co może się wydarzyć, ale zaczynam jeszcze oceniać siebie za to, że się boję.

Jakbym za każdym razem, kiedy poczuję strach, musiała od nowa udowadniać sobie, że ufam.

A przecież mogę ufać życiu i jednocześnie nie wiedzieć, co będzie dalej.Mogę wierzyć, że sobie poradzę, i jednocześnie potrzebować czyjejś dłoni.
Mogę być świadomą, silną kobietą i mieć dzień, w którym po prostu chce mi się płakać, wyć i leżeć na podłodze.

I to w żaden sposób nie ujmuje mojemu zaufaniu.

Mogę czuć wdzięczność za swoje życie i jednocześnie przeżywać coś, co jest dla mnie trudne.

Jedno nie unieważnia drugiego.

Bo czy można mówić o prawdziwym zaufaniu do siebie, jeśli ufam sobie tylko wtedy, kiedy jestem spokojna, odważna i pełna wiary?

A co ze mną, kiedy drżę?
Kiedy nie wiem?
Kiedy potrzebuję wsparcia?
Czy wtedy również jestem dla siebie bezpiecznym miejscem?

To pytanie jest dla mnie bardzo ważne, bo widzę, że prawdziwe poczucie bezpieczeństwa nie rodzi się z przekonania, że nic trudnego mnie nie spotka.
Rodzi się z doświadczenia, że nawet kiedy będzie trudno, nie opuszczę samej siebie, nie odwrócę się od siebie tylko dlatego, że czuję coś, czego nie chciałabym czuć.

Nie będę wymagała od siebie spokoju w chwili, kiedy wszystko we mnie drży.

Bo siła nie zawsze wygląda tak, jak nas nauczono.

Czasami siłą jest działanie pomimo lęku, a czasami pozwolenie sobie na to, żeby przez chwilę niczego nie udźwignąć.

Czasami jest nią odwaga, by zrobić kolejny krok, a czasami odwaga, by powiedzieć: „Boję się. Jest mi trudno. Potrzebuję, żeby ktoś przy mnie był”.

I dokładnie tak samo rozumiem obecność przy drugim człowieku, nie muszę odbierać mu lęku, żeby go wspierać.
Nie muszę przekonywać go, że powinien ufać.
Nie muszę nawet rozumieć wszystkiego, co przeżywa.

Mogę po prostu przy nim zostać.
Mogę powiedzieć:

„Jestem z tobą. Opowiedz mi, czego się boisz”.
„Jak wygląda ten lęk?”
„Co jest w tym dla ciebie najtrudniejsze?”
„Nie musisz teraz być silna. Możemy się temu przyjrzeć razem”.

A czasami mogę po prostu zapytać:

„Czego teraz ode mnie potrzebujesz? Chcesz, żebym cię wysłuchała, czy żebym pomogła Ci znaleźć rozwiązanie?”.

Bo przecież wsparcie nie polega na tym, żeby dawać drugiemu człowiekowi to, co my uważamy za najlepsze, polega na gotowości zobaczenia, czego on naprawdę potrzebuje.

Czasami taka obecność daje znacznie więcej niż wszystkie nasze mądre rady, bo drugi człowiek nie musi już zużywać swojej energii na ukrywanie tego, co czuje. Nie musi udowadniać swojej siły, nie musi bronić własnych emocji.

Może po prostu być.

A kiedy człowiek czuje się przyjęty w tym, co przeżywa, często zaczyna odzyskiwać dostęp do własnej siły. Nie tej wymuszonej, zbudowanej na zaciskaniu zębów, ale tej spokojnej, która rodzi się z kontaktu ze sobą.

Myślę też, że warto przyjrzeć się temu, jak łatwo można używać pięknych słów, takich jak wiara, zaufanie, świadomość czy siła, do nieświadomego odcinania się od własnego człowieczeństwa.Możemy tak bardzo chcieć być „w zaufaniu”, że zaczniemy wypierać wszystko, co do naszego wyobrażenia o zaufaniu nie pasuje.

Będziemy pudrować lęk afirmacjami, przykrywać smutek wdzięcznością, a bezradność przekonaniem, że przecież wszystko dzieje się po coś.

Nie twierdzę, że te słowa nie mają wartości.

Mają i to ogromną!

Ale nawet najpiękniejsza prawda może stać się sposobem ucieczki od siebie, jeśli używamy jej po to, żeby nie czuć, bo czym jest zaufanie, jeśli wymaga ode mnie nieustannego kontrolowania tego, co przeżywam?

Czym jest świadomość, jeśli zaczynam używać jej do oceniania siebie za każdą trudną emocję?

I czym jest siła, jeśli nie ma w niej miejsca na moją kruchość?

I nie chcę budować swojego zaufania na wypieraniu tego, co niewygodne.
Chcę, żeby miało miejsce również na moje łzy, niepewność, bezradność i wszystkie te momenty, w których jeszcze nie wiem.

Chcę uczyć się ufać również wtedy, kiedy nie rozumiem, kiedy coś mnie przerasta, kiedy idę w nieznane i czuję, jak drży mi serce.Bo dla mnie właśnie wtedy zaufanie przestaje być jedynie piękną ideą, a staje się czymś, czego naprawdę doświadczam. I nie dlatego, że wiem, co się wydarzy, ale dlatego, że coraz bardziej ufam sobie również w tym, czego nie wiem.

I wracając do tej kawy z koleżanką…

Wiem, że w tamtym momencie nie potrzebowałam przypomnienia, że jestem silna. Potrzebowałam poczuć, że nie muszę być silna, żeby ktoś mógł przy mnie zostać, że moje łzy nie są dla nikogo problemem do rozwiązania.

Że mogę na chwilę odłożyć swoją dzielność i nie stracę przez to niczyjej akceptacji.

I sama również chcę coraz bardziej uczyć się dawać innym właśnie taką obecność.

Nie idealną.

Nie zawsze wiedzącą, co powiedzieć, ale taką, w której drugi człowiek nie musi rezygnować z prawdy o sobie, żeby poczuć się przyjęty.

Bo największym darem, jaki możemy dać drugiemu człowiekowi, nie zawsze jest zapewnienie go, że wszystko będzie dobrze. Czasami jest nim doświadczenie, że nawet kiedy nie jest dobrze, nie musi być z tym sam.

I chcę zostawić Was z jedną myślą.

MOGĘ UFAĆ I BAĆ SIĘ DOKŁADNIE W TYM SAMYM MOMENCIE.

Mogę mieć w sobie wiarę i niepewność.
Mogę czuć siłę i kruchość.
Mogę wiedzieć, że życie mnie niesie, i jednocześnie bać się kolejnego kroku.

Nie muszę wybierać między jednym a drugim, bo moje zaufanie nie staje się słabsze tylko dlatego, że pojawił się lęk.

Dla mnie staje się głębsze, kiedy przestaję wymagać od siebie, żeby ten lęk zniknął.

A prawdziwa obecność?

Dla mnie to coraz bardziej umiejętność powiedzenia drugiemu człowiekowi, niekoniecznie słowami:

„Nie musisz stawać się kimś innym, niż jesteś w tej chwili, żebym mogła być blisko ciebie”.

Bo czasami właśnie tego potrzebujemy najbardziej, nie kolejnej rady, nie naprawiania, nie przypominania nam, jacy powinniśmy być.Tylko drugiego człowieka, przy którym możemy wreszcie przestać udawać, że się nie boimy.

Bo ja naprawdę ufam życiu i czasami naprawdę się boję.
I jedno nie odbiera prawdy drugiemu.
I tak właśnie wygląda moje ZAUFANIE.

To zdjęcie nie jest przypadkowe.

Jest na nim moja kochana Cora, zdjęcie pochodzi z okresu mojej pierwszej ceremonii z Ayahuaską. Bardzo się wtedy bałam, że nie udźwignę tego, co czułam i tego, co pojawiało się na mojej drodze uzdrawiania.A ONA, moja kochana Cora, swoją obecnością, spokojem i bezwarunkowym przyjęciem koiła mój lęk.
Siadałam obok niej, kiedy nie potrafiłam objąć tego wszystkiego, co czułam. Kiedy emocje stawały się zbyt intensywne, a ja nie wiedziałam, jak sobie z nimi poradzić.

Ona po prostu była.

Nie musiałam niczego tłumaczyć, niczego ukrywać ani udawać, że jestem silniejsza, niż w tamtej chwili się czułam.

I właśnie taka obecność była wtedy dla mnie jednym z najpiękniejszych darów.

Sylwia
🌱💙🌼

Nostr event nevent1qqsddv8w7jpqgsswuhgwe567ekxxeguwq7hdkc9dm5ezcwss87papzgzyqxc9z2ckayrl6zu8dl4y70v6d9apun47deqz94nf4dkl8x6s6vd6tl05nr

2026-10-04T14:51:23Z

Amazońska dżungla jest dla mnie jednocześnie miejscem ...

2026-08-20T16:26:25Z

Amazońska dżungla jest dla mnie jednocześnie miejscem rzeczywistym i symbolem ludzkiego wnętrza. Kiedy wchodzisz w nią głębiej, przestajesz wiedzieć, gdzie kończy się dżungla, a zaczynasz Ty.

To przestrzeń dla mnie spotkania z lękiem, iluzją, cierpieniem, zachwytem i tajemnicą.

Kiedy zobaczyłam ją pierwszy raz, poczułam ogromne wzruszenie.Pamiętam ten moment bardzo wyraźnie. Stałam i patrzyłam na ten niewyobrażalny ogrom życia.

Dżungla jest głośna.

Tak głośna, że na początku nie wiesz, czego słuchać.

Wszędzie coś żyje.
Coś się porusza.
Coś pełznie.
Coś nawołuje.
Coś rodzi się i coś umiera.

Tysiące istnień, których nawet nie widzisz, a jednak słyszysz i czujesz ich obecność.

I nagle ogarnia Cię wzruszenie, bo dociera do Ciebie, że życie jest wszędzie.

Że nie zaczyna się na Tobie i na Tobie się nie kończy, że jesteś jego maleńką częścią.

Elli, dziewczyna, którą tam spotkałam, powiedziała mi kiedyś:

„Dżungla pokazuje nam to, co powinno zostać zauważone”.

Nie wiedziałam wtedy jeszcze, jak bardzo to zdanie będzie prawdziwe.

Przyjechałam do dżungli, bojąc się pająków. Wyrosłam mocno w tym strachu.
Kiedy wyjeżdżałam po kilku miesiącach, dostrzegałam w nich piękno.

Ale pomiędzy jednym a drugim wydarzyło się coś więcej, ale nie od razu, dużo później.

Pamiętam jeden wieczór. Szłam przez dżunglę z latarką.

Noc tam jest inna.

Nie ma świateł miasta, które oswajają ciemność.
Nie ma latarni za rogiem.
Nie ma znajomych kształtów.

Jest ciemność.

Głęboka.
Gęsta.
Żywa.

Widzisz tylko tyle, ile obejmuje mały krąg światła przed Tobą, choć później często chodziłam już bez latarki.

I pomyślałam później, że przecież dokładnie tak idziemy przez siebie, widzimy tylko kawałek, a reszta pozostaje w ciemności. W pewnym momencie odwróciłam głowę i zatrzymałam się. Był tam duży, czarny ptasznik.

Jeszcze niedawno moje ciało krzyczałoby: uciekaj, ale tym razem nie uciekłam. Stałam i patrzyłam na niego i wydarzyło się coś, czego zupełnie się nie spodziewałam.

Zobaczyłam, że jest piękny.
Naprawdę piękny.

Czarny.
Spokojny.
lśniące.
Majestatyczny.

Istniał bez przepraszania za to, czym jest.

Nie próbował być mniej przerażający,żebym mogła go pokochać.
Nie próbował stać się motylem.
I coś we mnie wtedy pękło, ale nie od razu kawałek po kawałku.
Bo pomyślałam o wszystkich częściach siebie, które przez lata próbowałam zamienić w motyle. O wszystkim, co uznałam w sobie za zbyt ciemne.

Za trudne.
Za intensywne.
Za niewygodne.
Za brzydkie.

O tym, co chowałam tak głęboko, żeby nikt tego nie zobaczył, a najbardziej ja sama.

Bo przecież każdy z nas ma w sobie takie miejsce, miejsce, do którego niechętnie kierujemy latarkę.

Czasem mieszka tam złość.
Czasem zazdrość.
Czasem rozpacz.
Czasem potrzeba bycia kochaną tak ogromna, że aż się jej wstydzimy.
Czasem wrażliwość, którą przez lata nazywaliśmy słabością.
Czasem część nas, która nadal jest mała i nadal czeka, aż ktoś ją wybierze.
Czasami coś, co zrobiliśmy, a czego dziś bardzo się wstydzimy.

Więc ją chowamy i uczymy się być silni.

Dobrzy.
Spokojni.
Dojrzali.

Uczymy się pokazywać światu te części siebie, które łatwo pokochać, a resztę wysyłamy do naszej wewnętrznej dżungli.

Głęboko.
Tam, gdzie nie dochodzi światło.

I z czasem zaczynamy wierzyć, że skoro coś tak długo ukrywamy, musi być naprawdę straszne.

A może nie?

Może nie wszystko, czego się w sobie boimy, jest potworem?

Może część naszego cierpienia bierze się właśnie z tego, że przez całe życie uciekamy przed czymś, co nigdy nie chciało nas skrzywdzić.

Co tylko chciało zostać zobaczone.

Może pod złością jest granica, której kiedyś nie wolno nam było postawić.
Pod potrzebą kontroli jest przerażone dziecko, które bardzo wcześnie nauczyło się, że bezpieczeństwo nie jest oczywiste.
Pod nadwrażliwością jest zdolność słyszenia tego, czego inni nie słyszą.
Pod intensywnością jest życie.
Pod smutkiem jest miłość do czegoś, co było dla nas naprawdę ważne.

A pod tym, czego najbardziej się wstydzimy, czasami leży część naszej największej siły.
Tylko że długo patrzyłyśmy na nią oczami tych, którzy kiedyś powiedzieli nam, jakie powinnyśmy być.

Za głośne.
Za emocjonalne.
Za trudne.
Za dużo.
Za mało.

I w końcu ich głos staje się naszym własnym, zaczynamy odsuwać się od siebie.

Aż pewnego dnia stoimy w środku własnej ciemności z małą latarką w dłoni.

I mamy wybór.

Możemy znowu odwrócić wzrok albo zostać.Jeszcze chwilę spojrzeć na to, czego bałyśmy się przez tyle lat.

I może wtedy wydarzy się coś niezwykłego, może zobaczymy piękno tam, gdzie wcześniej widziałyśmy tylko zagrożenie.

Tak jak ja zobaczyłam je tamtej nocy w czarnym pająku ptaszniku.
Dżungla niczego ze swojego wnętrza nie wyrzuca. Nie mówi: to stworzenie jest zbyt brzydkie, żeby tutaj żyć.

Ten fragment jest zbyt ciemny.
Ta śmierć nie pasuje do życia.

W dżungli wszystko ma swoje miejsce.

To, co rodzi się, i to, co umiera.
To, co zachwyca, i to, przed czym ciało chce uciekać.

Światło i rozkład.
Piękno i groza.

Jedno nie wyklucza drugiego.
Jedno karmi drugie.

My również nie stajemy się całością wtedy, kiedy wreszcie usuniemy z siebie wszystko, czego nie lubimy.Może stajemy się nią wtedy, kiedy przestajemy opuszczać siebie w tych miejscach, które najtrudniej pokochać.

Kiedy potrafimy wejść do własnej dżungli,
nie po to, żeby ją uporządkować, nie po to, żeby wyciąć z niej to, co dzikie, ale żeby odnaleźć to, co kiedyś zostawiłyśmy tam same, i usiąść obok.

Bez poprawiania.
Bez osądzania.
Bez uciekania.

Dla mnie największe uzdrowienie zaczyna się od spojrzenia, od światła skierowanego dokładnie tam, gdzie przez całe życie bałyśmy się patrzeć.
Bo w najciemniejszym miejscu naszego wnętrza nie czeka na nas potwór.

Czeka część nas.

Ta, którą kiedyś odrzuciłyśmy, żeby zasłużyć na miłość.
Ta, która przez wszystkie te lata nie przestała być nasza.

Czeka tylko na moment, w którym wreszcie podejdziemy wystarczająco blisko, spojrzymy na nią bez lęku i powiemy:

„Widzę Cię.
Już nie musisz się przede mną chować”.

Tamtej nocy myślałam, że patrzę na pająka, ale duże później przyszło do mnie, że dżungla pokazała mi coś znacznie większego. Ona mi przypomniała o czymś bardzo ważnym.

To było przypomnienie.

Pokazała mi, że to, czego najbardziej boimy się w sobie dotknąć, czasami nie jest naszym przekleństwem, abym nigdy o tym nie zapomniała.

Nigdy!

Jest częścią naszej mocy, która zbyt długo żyła bez światła.

I dla mnie powrót do siebie, nie polega na stawaniu się kimś innym, bo my już jesteśmy.Tylko na zejściu wystarczająco głęboko, żeby odnaleźć wszystkie części siebie, które kiedyś zostawiłyśmy w ciemności.

I wrócić z nimi do domu…

Ja jestem w drodze i ogromnie kocham to odkrywanie. Na początku było przerażająco trudno.Te pierwsze wejście do dżungli bardzo bolały, a teraz coraz częściej chodzę bez latarki i nie wstydzę się być człowiekiem.

Sylwia
🌱

Nostr event nevent1qqs0lk9ylj3gr8rvmv46vscqchnd3twvuplw3yd9vu79n64je679ecczyqxc9z2ckayrl6zu8dl4y70v6d9apun47deqz94nf4dkl8x6s6vd6hxykzl

2026-08-11T09:05:02Z

🌙TAM, GDZIE RODZI SIĘ KOBIECOŚĆ ⚡ Nie ma większej ...

2026-08-05T10:08:57Z

🌙TAM, GDZIE RODZI SIĘ KOBIECOŚĆ ⚡

Nie ma większej odwagi, niż przestać uciekać od siebie.

Bo kobiecość nie rodzi się wtedy,
gdy kobieta wszystko wytrzymuje.

Rodzi się wtedy, gdy przestaje udawać,
że nic jej nie boli.

Świat długo uczył ją, że ma być dla innych.

Piękna.
Cierpliwa.
Cicha.
Silna.

Tak silna, aby nikt nie zauważył jej pękającego serca.

A przecież dusza nie pęka dlatego,że czuje.

Pęka wtedy,gdy zbyt długo nie wolno jej czuć.

Prawdziwa kobiecość nie jest doskonałością.
Jest zgodą na całość.
Na światło,które zachwyca.
I na ciemność, która dojrzewa.

Bo tylko ta, która odważyła się zejść w głąb siebie, potrafi naprawdę kochać.

Nie można objąć drugiego człowieka,
jeśli wcześniej odrzuciło się własne rany.

To, czego nie przyjmujemy z miłością,
nie znika.

Czeka.

Aż odważymy się spojrzeć na to bez wstydu, bez uciekania.

Kobiecość nie polega na tym, że nigdy nie upada.

Polega na tym, że nie zdradza własnego serca, nawet gdy życie każe zwątpić we wszystko.

To wierność sobie w świecie,który nieustannie proponuje, aby stać się kimś innym.

Przeczytałam gdzieś takie zdanie:

„Nie wybiorę tego,
co odbiera mi duszę,choćby dawało mi cały świat.”

Największą siłą kobiety nie jest zdolność dźwigania.
Jest umiejętność odłożenia ciężaru,
który nigdy do niej nie należał.
To odwaga powiedzenia:

Dość.

Dość życia,które nie jest moje.
Dość miłości, która odbiera godność.
Dość milczenia, które zabija prawdę.

Bo są chwile,w których odejście jest większym aktem miłości niż pozostanie.

Kobiecość wie, że miłość bez prawdy
staje się poświęceniem.
A poświęcenie bez wolności rodzi ciche umieranie.

Dlatego kobiecość nie wybiera bycia potrzebną.

Wybiera bycie prawdziwą.

Bo tylko prawda potrafi naprawdę kochać.

Między sercem a łonem kobieta nosi przestrzeń, której nie da się zmierzyć.

Tam rodzi się życie.

Ale wcześniej rodzi się prawda.
Rodzi się intuicja.
Rodzi się zgoda.
Rodzi się odwaga.

Tam, zanim narodzi się życie, rodzi się zdolność, by je przyjąć.

I właśnie dlatego kobieta nie daje światu tylko życie.
Ona daje światu sposób, w jaki można być człowiekiem.
Najgłębsza kobiecość nie potrzebuje podziwu.
Nie potrzebuje zachwytu, choć potrafi go przyjąć i cieszy się, kiedy on istnieje.

Bo wie,że kwiat nie rozkwita dlatego,
że ktoś na niego patrzy.
Rozkwita,bo taka jest jego natura.

I może właśnie to jest najgłębszą dzielnością kobiety.

Nie walczyć o to,aby świat powiedział:

„Jesteś wystarczająca.”

Lecz usłyszeć we własnym wnętrzu
cichy głos, który był tam od początku:

„Nie musisz zasłużyć na istnienie.

Nie musisz zasłużyć na miłość.
Nie musisz stać się kimś.
Już jesteś.”

Bo tam,gdzie kończy się lęk przed byciem sobą, rodzi się kobiecość.
A tam, gdzie kobiecość spotyka prawdę,
rodzi się wolność.

Najbardziej niezwykłe kobiety,jakie spotkałam, nie były tymi, które nigdy się nie bały.
Były tymi, które miały odwagę
żyć w zgodzie z własnym wnętrzem.
Szły w wolności.
Szły w łagodności, która nie była słabością.
Szły w sile,która nie potrzebowała niczego udowadniać, ale umiała burzyć,
płonąć i rzucać piorunami, jeśli była taka potrzeba.

Patrząc na nie,czułam,że kobiecość
nie wyrasta z tego,co pokazujemy światu.
Ona wyrasta z korzeni.
Z naszej prawdy.

Z miejsca, do którego nie schodzi się po wiedzę.
Schodzi się tam,aby odzyskać siebie.
To nasze wewnętrzne podziemie.
Miejsce,gdzie spotykają się lęk i odwaga,
ból i miłość, ciemność i światło.

I właśnie tam rodzi się życie,
którego nikt z zewnątrz nie jest w stanie zobaczyć.

Czy ja już w pełni czuję swoją kobiecość?

Nie.

Ja wciąż ją odkrywam.
Każdego dnia.
Rozpoznaję ją po tym,
że moje biodra przestają zaciskać się w sztywności.
Że oddech staje się głębszy.
Że intuicja przestaje walczyć o to, by ją usłyszeć.

Buduję swój dom na fundamencie,
którego uczy mnie natura.
Uczy mnie ziemia, która nie spieszy się z rozkwitem.
Uczy mnie drzewo, które najpierw zapuszcza korzenie, a dopiero później wyciąga gałęzie ku światłu.

Uczę się od mojej dzikości, od zwierzęcia,
które mocno czuję,bo jeśli nie zejdziemy do podziemi, nigdy nie poznamy tego rozkwitu.

Dla mnie kobiecość
nie jest czymś, co trzeba w sobie stworzyć.

Jest tym, co odsłania się, kiedy przestaję zdradzać własną prawdę.

Między sercem a łonem.

W miejscu, gdzie ciało pamięta to, o czym umysł dawno zapomniał.

To nie jest cel.
To droga.

Pisząc kilka dni temu w nocy te słowa,
pomyślałam o wszystkich kobietach w drodze.

Ile warstw trzeba zrzucić, aby spotkać ten głęboki korzeń.

Ale warto, kiedy pierwszy raz rozluźniły się moje biodra, zobaczyłam to światło i dlatego idę tą drogą.

Bo to, kim jesteśmy, jest dużo głębsze
niż wszystko to,co potrafię wyrazić słowami.

I nie chcę zadowalać się prawdą,
którą mówi mi świat o kobiecości.

Chcę ją poznać sama.
Chcę ją naprawdę poczuć.

Sylwia
🌱

Kilka dni temu przeczytałam słowa Małgorzaty Ryżanowskiej ...

2026-06-14T06:02:24Z

Kilka dni temu przeczytałam słowa Małgorzaty Ryżanowskiej
„Po co ci łaska, skoro masz skrzydła?”

I poczułam, że to nie jest zdanie o odwadze.
To jest zdanie dla mnie o końcu żebrania.

O końcu życia na kolanach przed cudzym spojrzeniem. O końcu proszenia świata, żeby pozwolił nam być tym, czym od początku jesteśmy.

Bo największą manipulacją, jaką często podprogowo wmówiono człowiekowi, jest to, że musi zasłużyć na własne życie.

Że musi pytać o pozwolenie. Na miłość. Na głos. Na miejsce. Na światło. Na prawo do oddychania pełną piersią. O to, że musi pytać o zdanie w kwestiach, które dotyczą jego życia.

Skrzydła nie są nagrodą za dobre zachowanie. Nie są certyfikatem rozwoju. Nie są prezentem od świata. Skrzydła są pamięcią duszy.

Ty je masz. Ja je mam. Każdy je ma.

Są tym miejscem w człowieku, którego nie da się do końca ujarzmić, nawet jeśli przez lata uczono go ciszy, grzeczności, wstydu i życia pod cudzym sufitem.

I przychodzi taki moment, czasem po bólu, czasem po rozpadzie, czasem po latach chodzenia wokół własnego serca na palcach, kiedy człowiek nagle rozumie:
Ja nie muszę już prosić o pozwolenie na siebie.
To nie jest bunt. To jest otwarcie oczu. To nie jest ego. To jest godność, która wstaje z ziemi.

Na mojej pierwszej ceremonii z Grzybem P*sylocybinowym, z potężną medycyną, w 2018 roku zobaczyłam, że całe życie patrzyłam na świat przez dziurkę od klucza.
Najboleśniejsze było to, jak mało siebie wpuszczałam do własnego życia. Jak często zdradzałam swój głos. Jak często kurczyłam się, żeby zmieścić się w cudzym lęku. Jak często myliłam przetrwanie z życiem.

Wyjście z tej jaskini nie było piękne. Było mokre od łez. Niepewne. Czasem nie było tam żadnych wielkich słów.
Szłam, potykając się o stare wersje siebie. Szłam z zaciśniętym gardłem. Szłam, kiedy ludzie mówili, że przesadzam.

Tych głosów było dużo.

Szłam, kiedy sama nie wiedziałam, czy idę ku światłu, czy tylko dalej od ciemności.
Ale słyszałam coś cichego.
Tak cichego, że prawie nie miało prawa istnieć.

Moją intuicję.

A intuicja nie zawsze krzyczy, szczególnie na początku, kiedy uczymy się jej słuchać. Czasem szepcze tak delikatnie, bo nie chce nas przestraszyć prawdą o naszej własnej wielkości.

Pierwszy lot nie wygląda jak zwycięstwo.
Pierwszy lot wygląda jak człowiek, który drży, ale już wie, że nie wraca do jaskini. Jak ktoś, kto się boi, ale przestał oddawać strachowi tron. Jak ktoś, kto pierwszy raz mówi:
Mogę się bać i nadal wybrać siebie.

I to jest święte.

Bo wolność nie zaczyna się wtedy, kiedy znika lęk. Wolność zaczyna się wtedy, kiedy lęk przestaje być twoją jaskinią.

Dlatego nie pozwalam w swojej obecności umniejszać drugiego człowieka.
Nie pozwalam wchodzić komuś do życia z butami nieproszonych rad.
Nie pozwalam mylić kontroli z troską.

Bo wiem, jak łatwo można połamać komuś skrzydła słowem wypowiedzianym z pozycji wyższości.
Bo ten, kto stawia się wyżej od drugiego człowieka, tak naprawdę siedzi w jaskini wyłożonej brokatem, ale to wciąż jest jaskinia.

A prawdziwa miłość nie poprawia człowieka na siłę.
Prawdziwa miłość robi przestrzeń, żeby mógł usłyszeć siebie.
Nie ratuje go z jego drogi.
Nie kradnie mu lekcji.
Nie odbiera mu prawa do własnego tempa.

Bo każdy z nas ma swoje niebo. I każdy musi sam odkryć, że niebo nie jest nagrodą. Niebo jest naturą.

Znasz to uczucie, piękny człowieku?

Ten moment, kiedy nagle rozumiesz, że masz prawo do wszystkiego na tym świecie? Że nie jesteś błędem? Że nie jesteś za dużo? Że nie jesteś za mało? Że nie jesteś za późno? Że nie musisz stać pod drzwiami własnego życia i czekać, aż ktoś cię wpuści?

Bo to od początku był twój dom.
Twoje ciało. Twoje serce. Twoje skrzydła. Twoje życie.

I jeśli dziś jeszcze nie umiesz latać, to proszę, nie rób z tego dowodu przeciwko sobie. Może po prostu zbyt długo kazano ci chodzić z opuszczoną głową. Może twoje skrzydła nie są słabe. Może tylko nigdy nie dano im przestrzeni...

Idź. Nie idealnie. Nie dla oklasków.
Idź tak, jak wraca się do siebie po długim zatrzymaniu.
Uczciwie.
Z czułością.

Kocham obserwować człowieka w rozkwicie. Widzieć człowieka, który przestał przepraszać za swoje światło. Widzieć duszę, która przypomina sobie, że nigdy nie była mała. Widzieć moment, w którym ktoś po latach wraca do domu.
Do siebie.
I nie pyta już świata:
Czy mogę?
Tylko prawdziwie mówi:
Jestem.

Kasia Nosowska, którą uwielbiam, użyła kiedyś pięknej metafory:
„Jesteś plemnikiem z miliona plemników, który wygrał wyścig, aby tu być.
Każdy z nas zaczął się od wyścigu, w którym brało udział około 200-300 milionów plemników.
Wygrał jeden.
Nie jesteśmy tu na krzywy ryj."

Mam prawo do swojego życia, swoich wyborów i swojej drogi. Nikt nie ma prawa bez pytania ingerować w moje życie, mój ogród, moją przestrzeń.

Jestem tutaj, bo wygrałam ten wyścig.

Jestem na równych prawach z każdą osobą na Ziemi. Nie jestem ani lepsza, ani gorsza, ale to pojmuje tylko ten człowiek, który dotknął swojego światła i cienia.

A ja jestem.
I to wystarczy.

Nie musimy tłumaczyć się z naszych wyborów.
Jeśli nie ranimy innych, mamy prawo rozłożyć skrzydła i frunąć wszędzie tam, dokąd zaprowadzi nas nasza wyobraźnia.

Do zobaczenia na szlaku, piękni ludzie.

Sylwia
🌱

Nostr event nevent1qqstm64cceyh8zpzaters8uqhmgtea9eu93n5kqkk9a7p0j8mx2kepczyqxc9z2ckayrl6zu8dl4y70v6d9apun47deqz94nf4dkl8x6s6vd6txkp97

2026-04-06T18:37:00Z

#PsychodelikiToNieNarkotyki #nevent1q…pmv7

2026-01-13T16:34:02Z

#PsychodelikiToNieNarkotyki

quoting
nevent1q…pmv7
🇵🇱 Psychodeliki (a właściwie doświadczenia mistyczne jakie za nich pomocą można uzyskać) często pozwalają nam poczuć jakim cudem jest życie. Od tego momentu często następuje proces przewartościowania wszystkiego co do tej pory znaliśmy i chęć wskoczenia na nowe tory, życia pełna piersią.

🇬🇧 Psychedelics (or rather, the mystical experiences attainable through them) often allow us to feel the miracle that life is. From this point onward, a process of reevaluating everything we have known so far often begins, along with a desire to leap onto new tracks and live life to the fullest.

Zapraszam do wysłuchania wywiadu #PsychodelikiToNieNarkotyki ...

2025-11-17T15:53:23Z

Zapraszam do wysłuchania wywiadu

#PsychodelikiToNieNarkotyki

quoting
nevent1q…z42p
Serdecznie zapraszam do obejrzenia wywiadu z Piotrem, który wystąpił jako gość podcastu Truth Theory Polska.

https://youtu.be/Tp8hPrPqXkk